MAMO NIE RÓB MI KUCYKÓW

 

 Kiedyś usłyszałam historię, podzielę się nią z Wami, zainspirowana podcastami Aleksandry Kozak:

Dzieciństwo mnie nauczyło...

Jako dziecko nienawidziłam kucyków. Moja mama zawsze mocno zaczesywała mi włosy, wiązała wielkie kokardy, nie zwracając uwagi na to, że cierpię. Gumka ściskała mi skórę głowy, ciągnęła włosy, bolała mnie każda sekunda tego rytuału. Mówiłam: "Nie chcę kucyka, boli mnie" – ale mama zdawała się tego nie słyszeć. Miałam być grzeczna, wyglądać ładnie, spełniać czyjeś oczekiwania.

Dziś, jako dorosła kobieta, patrzę na tę scenę inaczej. Widzę w niej małą dziewczynkę, która intuicyjnie wiedziała, co jest dla niej dobre i wygodne. Która czuła ból i dyskomfort i wtedy myślała, że jej potrzeby nie są ważne, że dorośli wiedzą lepiej.

Obecnie patrze na to z innej perspektywy. Ta historia nauczyła mnie dzisiaj, że mam prawo mówić o swoim bólu i stawiać granice. Mam prawo do własnych wyborów, nawet jeśli komuś innemu może się to nie podobać. I że moje ciało jest mądre – wysyła sygnały, których warto słuchać.

Pisze o tym dlatego, że być może i Ty, czytając to, przypomnisz sobie sytuację z dzieciństwa, w której nie mogłaś postawić granicy. Może nikt nie brał pod uwagę Twojego zdania, może uczono Cię, że masz się dopasować, że potrzeby innych są ważniejsze niż Twoje.

Chcę Ci powiedzieć: masz prawo dbać o siebie. Masz prawo powiedzieć: "Nie chcę tego". Masz prawo być dla siebie dobra, tak jak nikt może nie był dobry dla Ciebie wtedy. Bo teraz to Ty jesteś dorosła i możesz zaopiekować się tą małą dziewczynką w sobie. I wreszcie pozwolić jej rozpuścić włosy, tak jak lubiła i do tej pory lubi.